Zagrożenia duchowe

CZY WIESZ, ŻE...

Magia (gr. Mageia, łac. Magia) - słowo wywodzi się z języka staroperskiego (magu), etymologicznie znaczy „ten, który ma moc”.

Magia jest grzechem przeciwko pierwszemu przykazaniu Dekalogu, buntem przeciwko Bogu i apostazją (odstępstwem) wobec Niego.

Magia jest systemem poglądów i zabiegów wynikających z przekonania, że można zdobyć władzę (moc) nad przyrodą, biegiem wydarzeń, losem, wg woli człowieka (antropocentryzm), gdzie warunkiem koniecznym jest poznanie środków odpowiednich ku temu, wśród których istotna jest pomoc duchów czy demonów, bogów, bóstw (ks. prof. Aleksander Posacki „Encyklopedia Zagrożeń Duchowych” TOM II).

Łączy się ona również z innymi formami okultyzmu, jak spirytyzm czy wróżbiarstwo – dlatego przepowiednie czy wróżby to także „sztuka magiczna”. Z praktykowaniem magii łączą się także czary.

Badania naukowe przeprowadzone w Polsce wykazują, że większość czasopism kobiecych zachęca czytelników do praktykowania magii oraz sztuk tajemnych, nie zdając sobie sprawy z powagi problemu.


OD KIEDY „FIKCJA”?

Magia pierwotna, która była już spotykana w najstarszych warstwach kultur archaicznych (ok. 100 tys. lat temu), niebędąca właściwą formą religii, stanowiła pierwszą próbę kontroli nad światem czy kosmosem.

Konsekwencją sceptycyzmu oświeceniowego (XVIII wiek) jak i wiedzy opartej na oświeceniowo - pozytywistycznych przesądach jest fakt, że obecnie coraz częściej pojawia się tendencja do uznawania magii za pusty termin, fikcję.

Wszystkie tradycje religijne traktują magię realistycznie, w opozycji do ówczesnych podstawach wiedzy na ten temat.

CHRZEŚCIJAŃSTWO A MAGIA

Chrześcijańskie koncepcje teologiczne dotyczące magii są zasadniczo różne od świeckich, gdyż są oparte na Objawieniu, w świetle którego magię postrzega się jak zjawisko całkowicie realne: grzeszne, skuteczne i niebezpieczne, szczególnie z racji grzechu i bliskości złych duchów, które także grzech przywołuje. (ks. prof. Aleksander Posacki „Encyklopedia Zagrożeń Duchowych” TOM II).

Bliski związek magii ze złymi duchami (szatan) przedstawia św. Tomasz z Akwinu pisząc, że skutki magii „pochodzą od jakiegoś umysłu, do którego zwrócona jest mowa wypowiadającego owe wyrazy. Przemawia za tym fakt, że takimi wyrazami o pewnym znaczeniu, których używają osoby zajmujące się magią, są wezwania, błagania, zaklinania, albo też rozkazy, jak gdyby z kimś drugim rozmawiali... Znakami zaś posługujemy się tylko w stosunku do tych, którzy je rozumieją. A zatem czynności magiczne mają skuteczność przez inną istotę rozumną, do której kierują się słowa osoby zajmującej się magią” (Suma contra gentiles, ks. III, rozdz. VIII).

Kościół potępiał magię wielokrotnie; już w pierwotnym Kościele palono księgi magiczne, chociaż były bardzo drogie. Biskupi podkreślają, że również dziś istnieje realny problem duszpasterski związany z magią. C. Climati, badacz okultyzmu pisze, że „dzisiejsza młodzież jest bombardowana serią przekazów, które prowadzą ją do sympatyzowania z magią w jej różnych przejawach” (Młodzi i ezoteryzm”, Kielce 2001).


CO NA TO PISMO ŚWIĘTE?

Biblia ukazuje magię jako realną i obiektywną siłę, radykalnie wrogą i przeciwną Bogu.

W Starym Testamencie wielokrotnie możemy zobaczyć zwycięstwo Bożej mocy nad czarownikami:

  • Józef tryumfuje nad czarownikami egipskimi (Rdz 41);
  • Mojżesz nad magami z Egiptu (Wj 7-12);
  • poganin Balaam musi razem ze swą oślicą służyć Bogu (Lb 22-24);
  • Daniel kompromituje czarowników chaldejskich (Dn 2, 4; 5, 14);


Nowy Testament potwierdza tę prawdę:

  • historia wróżbiarki z Filippi (Dz 16,16nn) czy egzorcystów żydowskich z Efezu (Dz 19, 13-20);
  • zwycięska dla chrześcijaństwa „konfrontacja mocy” między Piotrem a Szymonem Magiem (Dz 8, 9-24);
  • zmuszenie Maga Elimasa do milczenia przez św. Pawła (Dz 13, 6-11).


I wielu też z tych, co uprawiali magię, poznosiło księgi i paliło je wobec wszystkich. Wartość ich obliczono na pięćdziesiąt tysięcy denarów* w srebrze. Tak potężnie rosło i umacniało się słowo Pańskie. (Dz 19, 19-20)
* wartość jednego denara równała się dziennemu wynagrodzeniu niewykwalifikowanego robotnika


A CO NA TO KATECHIZM KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO?

Wszystkie praktyki magii lub czarów, przez które dąży się do pozyskania tajemnych sił, by posługiwać się nimi i osiągać nadnaturalną władzę nad bliźnim - nawet w celu zapewnienia mu zdrowia - są w poważnej sprzeczności z cnotą religijności. Praktyki te należy potępić tym bardziej wtedy, gdy towarzyszy im intencja zaszkodzenia drugiemu człowiekowi lub uciekanie się do interwencji demonów. Jest również naganne noszenie amuletów. Spirytyzm często pociąga za sobą praktyki wróżbiarskie lub magiczne. Dlatego Kościół upomina wiernych, by wystrzegali się ich. Uciekanie się do tak zwanych tradycyjnych praktyk medycznych nie usprawiedliwia ani wzywania złych mocy, ani wykorzystywania łatwowierności drugiego człowieka. (KKK 2117)


DROGI CHRZEŚCIJANINIE

„Kto ucieka się do magii, nie myśli, by zwrócić się przede wszystkim do Boga – osobowego Boga wiary i do Jego opatrzności nad światem” (Nota Duszpasterska Konferencji Biskupów Toskanii nt. Magii i demonologii).

„Opatrzności Bożej, która oznacza zrządzenia, przez które Bóg z miłością i mądrością prowadzi wszystkie stworzenia do ich ostatecznego celu.

Sam Chrystus zachęca nas do dziecięcego zawierzenia Opatrzności naszego Ojca niebieskiego (Mt 6, 26-34), a św. Piotr Apostoł przypomina: Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was.” (KKK 321 i 322)

A. i P.K.

Firmy przyjazne parafii

kus

 


komunia

1918 – 2018       

 

kaplanstwo

logo synod-kolor-01

 

szukajacboga_zakladka1

osrodek

duchowosc

Emmanuel